VAN ... alles en nog wat, maar vooral Van Morrison

Happy St. Patrick's Day!

Happy St. Patrick's Day!

Met een speciale groet van Van Morrison: klik hier.

St. Patrick's Day

Het is vandaag 17 maart 2010. The day after zal je zeggen, maar nee de 17e maart is voor vele Ieren een belangrijke dag: Saint Patrick's Day. Dus ook voor 'ons Van'.

Het Ierse volk viert deze dag ter ere van Ierlands beschermheilige Saint Patrick. Op de 17e maart is de kleur groen dominant. Ook een reden waarom ik al sinds jaar en dag een donkergroene achtergrond op deze weblog gebruik.

Op precies 17 maart 2007 deed Van Amsterdam aan. Niet de enige keer dat hij heeft opgetreden op 17 maart. Hij dit dat eerder al 11 keer.

In Lancaster (79), Londen (83), Belfast (90), Ballybofey (IRL 91), Dublin (94), Milaan (97), Manchester (00), Antwerpen (03), Rome (04), New York (05) en Birmingham (06). Amsterdam had in 2007 dus de eer om de twaalfde plaats in dit mooie lijstje te zijn. Voor alle cijferjunks, in 2008, 2009 en 2010 heeft Van op 17 maart geen concert gegeven. Het is maar dat je het weet.

Op 17 maart 2007 in Amsterdam speelde Van het nummer Star of The County Down. Intimi vermoedden toen dat dit nummer juist werd gespeeld omdat het Saint Patrick's Day was. Een veronderstelling die overigens wel hout snijdt, want Star of The County Down was ook onderdeel van de setlist van de laatste 5 (2003, 2004, 2005, 2006, 2007) 17 maart-concerten.

Passend om vandaag een echt traditioneel Iers nummer te laten horen. Nee, niet Star of The County Down, maar in dit geval het immer fraaie Raglan Road. (zet die ook maar in mijn Van top tien)

Van het concert van 17 maart 2007. Overigens het één na laatste concert dat Mijnheer Morrison in Nederland heeft gegeven. Helaas The Heineken Music Hall, dus rumoer van het publiek er door heen, maar toch.

Altijd mooi als er mannen of vrouwen zijn die dit tijdens een concert opnemen. Zo kunnen wij er ook van genieten.

Luister hier naar Raglan Road.

Wat een dag!

Ik wil niet zeuren, maar het valt niet mee. Al die confetti, nat geworden door de drank, die plakt in het hoogpolige tapijt van de bovenste verdieping van het weblogkantoor van 'Van alles'.

De stofzuiger maakt overuren en de snel ingehuurde interieurverzorgster zweet peentjes bij het vele schoonmaakwerk.

Ik dacht vanochtend nog dat het lustrum van deze weblog geruislooos voorbij zou gaan. Nou mooi niet!

Met een aangeleerde houding die past bij een Calvinistische opvoeding, waarbij de kreet 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' meermalen per dag te horen was, was ik niet van plan het vijfjarig bestaan van deze weblog uitgebreid te gaan vieren.

Ja, wat gebak voor de receptioniste en de technische hulp en dan zou het wel ophouden.

Totdat in de ochtend de eerste boeketten bloemen werden bezocht, de felicitaties en gelukstelegrammen binnen stroomden en in het begin van de middag de eerste persoonlijke gelukwensen in de vorm van bezoek aan het weblogpand verraadden dat het niet alleen bij wat papieren wensen zou blijven.

Vrienden, familie, buurtbewoners, ja zelfs de kersverse burgemeester van mijn stad belde rond de klok van tweëen aan. Ketting om en dus in vol ornaat. Gelukkig had mijn vrouw nog heel wat drank in huis, zodat al die gasten, als ware het een echte receptie, konden worden voorzien van hun natje en hun droogje.

Opeens nam de burgemeester het woord, hield een toespraak waarin vele frasen me zijn ontgaan, maar het had iets te maken met een tomeloos doorzettingsvermogen, ongebreidelde creativiteit, internetkennis, kunde, toegankelijk en meer van dat soort kreten. Hij haalde en passant onze regerend vorstin er ook nog bij en daar waren plotsklaps de woorden 'het heeft de koningin behaagd ...'

De burgervader haalde uit een mooi blauw doosje een koninklijke onderscheiding en voor ik het wist was me een lintje opgespeld. Een lintje ....!

Hoe vaak heb ik niet geroepen dat zo'n ding aan mij niet besteed zou zijn, zeker niet als er nog onderscheid gemaakt wordt in allerlei type lintjes. Blijkbaar gekoppeld aan hogere of lagere functies. Belachelijk.

Maar voor ik het wist had ik vandaag zo'n ding, een draaginsigne en ga ik door het leven als Vanfan, de ridder in de orde van Oranje Nassau.

De champagne vloeide welig, mijn zoon maakte in de haast nog snel een foto, de confetti vloog door de kamer en men verwachtte ook nog een woordje van mij.

Ik heb mijn verbazing uitgesproken over alle feestelijkheden van deze dag, uitsluitend ter gelegenheid van het vijfjarig bestaan van deze weblog. Ik kon er ook niet aan ontkomen om kort terug te blikken.

Het was vijf jaar zwoegen, vijf jaar zweten, vijf jaar de longen uit mijn lijf lopen, vijf jaar keihard werken, vijf jaar geen tijd voor mijn gezin (kom daar nog maar eens om tegenwoordig, zeker in de politiek), vijf jaar opgesloten achter mijn computer, vijf jaar vierkante ogen, vijf jaar achter dat toetsenbord, vijf jaar dromen, slapen en vooral wakker liggen, vijf jaar bouwen, uitbouwen en doorgaan, kortom vijf jaar Van alles ...., maar vooral vijf hele lange jaren bloed, zweet en tranen.

Het leven van een weblogbeheerder gaat niet over rozen. Dat moge duidelijk zijn. Daar kan mijn huisarts, psychotherapeut, acupuncturist en manicure alles over vertellen. Om van mijn incontinentieadviseuse nog maar te zwijgen.

Tja, en toen ik die retroblikken uitsprak en weer aan me voorbij zag flitsen was het eigenlijk helemaal niet zo vreemd dat er een lintje op mijn rever was gespeld. Terecht, terecht en meer dan terecht!

Een luid applaus volgde, autos' in de straat toeterden en een prachtig vuurwerk werd ontstoken.

De drank vloeide welig, de hapjes gingen maar rond en tegen tienen moest mijn zwager als laatste gast met enige dwang het huis uit worden gezet.

Ik verlang nu naar mijn bed. Wil voorlopig rust en vooral dromen over de volgende vijf jaar.

Wat een dag .....!

Look a like sound (4)

Niet te lang wachten met de oplossing van Look a like sound nr. 3 mailde een trouwe weblogbezoeker me. Dus voldoe ik maar aan dat verzoek.

Dat overbekende nummer Walk On The Wild Side van Lou Reed kent dus dat do doo do doo dameskoortje en dat lijkt wel erg op hetzelfde dameskoortje op A Town Called Paradise van de CD No Guru No Method.

Even luisteren? Klik dan maar eens hier.

Of er nog meer banden zijn tussen Lou Reed en Van Morrison? Ik zou het niet weten. Heeft Van wel eens een nummer van Lou gecoverd? Niet dat ik weet. Of andersom wellicht? Ook geen idee.

Op internet vond ik nog een titel van Lou Reed met Coney Island Baby. Dat doet nog denken aan Van Morrisons nummer Coney Island, dat mooie gesproken nummer op Avalon Sunset.

Maar het Coney Island van Reed zal ongetwijfeld terug te voeren zijn op het deel van New York met deze naam en Coney Island van Van is helemaal geen eiland, maar een groep huizen in de buurt van Belfast, zoals ooit op de site van Hayward te lezen was.

Nee, volgens mij is er geen (muzikale) relatie tussen Lou Reed en Van Morrison.

Als persoon wellicht? Dat zou nog kunnen, zeker als ik dit bericht op ons aller internet tegenkom ......

Look a like sound (3)

Vorige week plaatste ik een blogje waarbij ik bij een nummer van Van Morrison erg moest denken aan een nummer van een andere groep.

Als reactie hier op kreeg ik een mailtje van Elsa, waarbij zij dit bij een ander nummer van Van Morrison ook had.

En nu draaien we het een keer om.

Luister eens naar het nummer Walk On The Wild Site van Lou Reed. In dit lied zingt hij 'and the coloured girls go' waarna de samenzang met het dameskoortje doorgaat met 'doo do doo do doo do do doo ....'

En waar doet nou dit bovenstaande muziekfragment aan denken? Aan welk nummer van Van Morrison?

Een quizje voor de echte kenners. Wie is het eerst met het goeie antwoord?

Kijk/luister hier naar Lou Reed met Walk On The Wild Side. (vooral de delen bij 1:28 en 3:20)

Warren Haynes

Een kleine week geleden plaatste ik een blogje over het nummer It's So Hard dat me deed denken aan Jessica van The Allman Brothers Band.

Aart reageerde met de volgende tekst: Warren Haynes is één van mijn favorieten, speelt zowel in The Allman Brothers als in zijn eigen bandje (Gov't Mule). Geweldige zanger/gitarist en heeft altijd wel een Van Morrison nummer op de setlist staan.

Tja en dat hoef je maar één keer te roepen of mijn zoektocht op internet is alweer gestart.

Ik kwam vanzelfsprekend uit bij de weblog van Aart zelf en zag deze blog over Haynes. Mooi filmpje over hem, waarbij hij uit een busje stapt en voor een select publiek o.a. It Stoned Me van Van Morrison speelt.

Dat Warren Haynes deel uitmaakt van The Allman Brothers is nu bekend, maar Haynes is ook onderdeel van The (Grateful) Dead. Laat ik daar in mei dit jaar dit blogje over geschreven hebben. Niet wetende dat de leadzanger Warren Haynes was.

Ook maar weer een voorbeeld dat Haynes bij The Dead een liefhebber van Van Morrison is? Klik maar eens hier.

Haynes heeft ook nog een eigen bandje Gov't Mule genaamd en treedt ook regelmatig solo op.

Na diverse filmpjes op Youtube bekeken te hebben, ben ik het met Aart eens. Warren Haynes is een prima gitarist en heeft een aansprekende stem.

Het laatst voorbeeld van de relatie Haynes - Van Morrison?

Klik dit filmpje maar eens aan. Een zeer fraaie uitvoering.

Het verschil tussen Van Morrison en Warren Haynes? Haynes zingt dit nummer, voor mij onverklaarbare redenen, in het meervoud.

Met z'n allen ....

Zag deze filmpjes op Youtube.

Te mooi om niet te laten zien.

Lekker met zijn allen muziek maken ......

Kijk en luister hier.

Hier is er nog één.

Look a like sound (2)

Ik moest dus meteen aan The Allmann Brothers Band denken. Vooral aan het opzwepende nummer Jessica. Die gitaren en die piano. Het heeft er wel wat van weg.

Blijft dus de vraag of Jessica afgeleid is van It's so Hard of andersom?

De chronologie moet uitkomst brengen. It's So Hard stamt uit 1971 en Jessica is een track van het album Brother and Sisters uit 1973. Dus hebben The Allman Brothers Band zich door Van Morrison laten inspireren, zou je zeggen.

Of hebben ze mogelijk samengewerkt?

Niet dat ik weet, maar de volgende link tussen The Allman Brothers en Van Morrison is er wel. Klik maar eens hier.

Wil je It's so Hard vergelijken met het instrumentale Jessica, dan dient dit filmpje ter opfrissing.

Look a like sound

Van de week heb ik weer eens de bootleg CD "Eggs and Poetry" van Van Morrison gedraaid.

De nummers op de CD schijnen ergens begin jaren 70 opgenomen te zijn, maar zijn nooit op een officiele CD uitgebracht. Althans voor zover ik weet. (voor er door kenners meteen gereageerd wordt, die weten dat dit wel is gebeurd.)

Op zich aardige nummers, maar het nummer It's So Hard viel me extra op.

Het deed me meteen aan een nummer met bijbehorende groep denken.

Een aardig quizvraagje. Aan welke groep of aan welk nummer?

Luister hier naar It's so Hard.

Van Morrison in 5 gigabyte

Een beetje volger van deze weblog weet waarom ik ooit dit digitale medium ben begonnen.

Ik wilde wel eens een weblog proberen, had geen zin om daar al mijn privévoorvallen met regelmaat aan het intrenet toe te vertrouwen en kwam uit bij Van Morrison, omdat ik al jaren een groot fan ben van zijn muziek.

Geen nieuwsfeitjes over Van, maar vooral hoe anderen en ik de muziek van hem beleven.

Met dat uitgangspunt, nu bijna 5 jaar geleden (16 maart a.s. een groots lustrum) werd ik dit weekend blij verrast met een mailtje van Harriët de Min.

Zij schreef het volgende:

Beste Vanfan,

Ik was er vrij zeker van dat dit jaar op mijn inmiddels traditionele lijstje van Hoogtepunten, Dieptepunten en alles daar tussenin, in de categorie “Beste Aankoop” het lidmaatschap op een betaalde nieuwsserver zou komen te staan. Wat geweldig! Alle films van en met Clint Eastwood, duizenden computerspelletjes voor de kinderen en uiteraard alle muziek die ik me maar wensen kan.

Ben nog niet eens zo lang een bewonderaar van de muziek van Van Morrison maar heb inmiddels een bescheiden cd en dvd collectie verzameld. Ze staan zorgvuldig gesorteerd naast mijn muziekinstallatie in de huiskamer. Het openen van elk cd-doosje gebeurt in een bijna rituele handeling en in het opbergen nadat ik ze beluisterd heb, leg ik een tederheid die het best te omschrijven valt als een mix van geluk en opwinding. Kortom, ik koester elke cd die ik in de loop van de afgelopen jaren heb verzameld.

En dan staat er ineens, gewoon in één regel, op de nieuwsserver de volledige collectie van Van Morrison. Van 1964 tot heden. Alles. Echt alles. Live, radio-uitzendingen, noem het. In één regel staat 5 gigabyte Van Morrison muziek. Ik haal het binnen en gaap met open mond naar al die mapjes op mijn pc. Ik ben in shock. Dit kan helemaal niet!! In een uur tijd staat de hele verzameling op mijn computer. Ineens staan mijn zorgvuldig gesorteerde cd-tjes een beetje lullig bij de cd-speler.

Ik ben nog steeds in shock Vanfan. Ik begin maar eens een mapje te openen. Willekeurig kies ik er één. The Genuine Philosophers Stone. Blijken ook weer 3 disks in te zitten. Ik open het derde mapje en troost me met de warme klanken van Just Like A Woman.

Hartelijke groeten, Harriët

Mooi om te lezen. En kijk daar gaat het nu om! Die verwondering, die blijdschap. Dat is de pure beleving van muziek. Muziek doet wat met je. En de muziek van Van Morrison helemaal. Zelfs in shocktoestand ....

Oh ja, het is de nieuwsserver Yabnews.

Bedankt Harriët. Voor jou het volgende geluidsfragment van een live-optreden uit 1999 in Manchester: klik hier. (zal ook wel ergens in de 5 gigabyte zitten)

Hollands Gloria

Ik weet dat een paar trouwe bezoekers van deze weblog grote fans zijn de 'oude' Nederlandse muziek.

Wat die oude Nederlandse muziek dan is?

Nou, Cuby, The Outsiders, The Shoes, The Bintangs.

Maar zeker ook Brainbox vinden zij prachtig.

Het is even graven in je geheugen, maar Brainbox was een Nederlandse rockgroep, oorspronkelijk afkomstig uit Amsterdam. Befaamd door gitarist Jan Akkerman en zanger Kaz Lux.

De debuutsingle "Down Man" (hier te horen tijdens Pinkpop 1971) verraadde al meteen het enorme potentieel van de groep met hun progressieve bluesstijl en vooral het karakteristieke, hoge stemgeluid van Kaz Lux. Bovendien bleken Lux en Akkerman in staat tot het schrijven van origineel materiaal, terwijl de covers opvielen door de verrassende interpretatie.

Het debuutalbum kwam uit in 1970, waarna niet snel daarna o.a. Jan Akkerman de band verliet. Ondanks allerlei wijzigingen in de bezetting bleef Brainbox landelijk zeer populair. In 1972 viel de groep uit elkaar.

In oktober 2009 roept Kaz Lux de band toch weer bij elkaar en een nieuwe tour werd gestart. Jan Akkerman is er niet bij, maar met Rudi de Queljoe, een Zeeuw (dat zal Aart goed doen), hebben ze een waardige vervanger.

Niet lang geleden was Brainbox in Zoetermeer en van dat concert heeft één van die trouwe weblogbezoekers (Ane) een prachtige DVD gemaakt. Een mooi hoesje (van Giel) completeert het geheel.

Laat de inmiddels 62 jarige Kaz Lux nou ook nog een schitterende cover zingen, waarmee het gerechtvaardigd is om dit artikel op deze weblog te plaatsen.

Kijk en luister door hier te klikken.

Duobaan

Tja, slecht geslapen, constant gewoeld. Tollend in mijn hoofd. Piekeren. Beelden die constant terugkomen.

Praten in mijn slaap: 'baan', 'wissel', 'dom', 'binnen', 'nee toch', 'kramertje, kramertje'.

Ziek, heel erg ziek was ik er van. Ontredderd en teleurgesteld. Een slechte B-film.

Het is niet anders, ook op deze weblog kan ik er niet omheen ........

Ik heb even rust nodig.

groeten,

Svenfan.

Them-virus

Ooit heb ik op deze weblog al eens eerder iets geschreven over Johan Derksen, de voetbaljournalist, maar ook fan van Van Morrison.

Hier de link naar die blog van oktober 2006.

Deze week krijgt Derksen de gelegenheid in de Varagids om zijn favoriete internetfilms toe te lichten. Omdat hij naast het feit dat hij elke week zijn ongezouten mening over 'het spelletje' in Voetbal Insite geeft, ook op Radio Rijnmond zijn plaatjes draait in het programma 'Muziek voor volwassenen', gaan zijn favoriete drie momenten over muziek.

Hieronder zijn keuze, met vooral extra aandacht voor keus no. 1.

Even op het ondertstaande artikeltje klikken en het is nog te lezen ook.

Kijk en luister ook naar een piepjonge Van Morrison uit 1965 met Them: klik hier.

Pauselijk

Onderstaande bericht las ik op de internetsite van het AD.

Tja, in dat lijstje kan ik zo een paar CD's van Van Morrison plaatsen, maar ik vermoed dat onze Duitse herder, woonachtig in Rome, dat niet goed zou hebben gevonden. Wetende dat Van, geboren in het roerige Belfast (Noord-Ierland) wel van protestantse huize is.

Welke hulpbisschop, tot voor kort alleen bekend met gregoriaanse gezangen, is trouwens verantwoordelijk voor deze top-tien? Dan zal ik hem eens devoot mailen ........

Uit het AD:

ROME - L'Osservatore Romano is niet meteen het medium waarvan je het zou verwachten, maar de krant van het Vaticaan heeft een top tien bekendgemaakt van muziekalbums "die perfect zouden zijn voor iemand die op een onbewoonbaar eiland verzeild geraakt".

In de top tien prijken namen als Oasis, The Beatles en Pink Floyd. Namen die niet meteen in aanmerking komen voor een heiligverklaring, maar de officiële krant van het Vaticaan heeft zijn zegen erover uitgesproken. In de lijst staan geen Italianen. De Ieren van U2 zijn zowat de enigen die je enigszins met het katholicisme in verband kan brengen.

Volgens het bericht in de krant is de top tien "een leidraad van muzikale weerstand in deze donkere en koude wintermaanden" en "een bescheiden gids die je op het pad naar goede muziek zet".

1. Revolver - The Beatles
2. If I Could Only Remember My Name - David Crosby
3. The Dark Side of the Moon - Pink Floyd
4. Rumours - Fleetwood Mac
5. The Nightfly - Donald Fagen
6. Thriller - Michael Jackson
7. Graceland - Paul Simon
8. Achtung Baby - U2
9. (What's the Story) Morning Glory - Oasis
10. Supernatural - Carlos Santana

On my mind ....

Elke rechtgeaarde Van Morrisonfan kent het nummer Georgia, of beter bekend als Georgia On My Mind.

Een nummer dat in 1930 is geschreven door Hoagy Carmichael (muziek) en Stuart Gorell (tekst). Het is de officiele song van de staat Georgia. Gorrell schreef het nummer voor de zus van Hoagy, Georgia Carmichael. En de tekst kan zowel voor een vrouw als voor een Amerikaanse staat geinterpreteerd worden.

Mooi zo'n multi-interpretabel nummer. Succes verzekerd zou je zeggen. Zou een aardige quizvraag zijn overigens. Welke bekende popnummers zijn te relateren aan Amerikaanse Staten. Ohio van Crosby, Stills & Nash, Sweet home Alabama van Lynird Skynird en ga zo maar door. (inzendingen zijn toegestaan).

Terug naar Georgia. Hoe het klinkt als Van het zingt? Luister maar eens naar een opname van 22 september 2001 in Torquay: klik hier.

Waarom Van Morrison deze klassieker al meer dan 114 keer tijdens een concert heeft laten horen? Da's niet moeilijk te raden. Als je weet dat Georgia On My Mind vooral bekend is geworden door Ray Charles en Van een grote fan van Charles is, dan ligt de verklaring voor het oprapen. Pikant detail: Ray Charles is geboren in Georgia en ook nog in het jaar dat dit nummer geschreven is: 1930.

Voeg daarbij dat ook James Brown dit nummer op zijn repertoire had staan en de link naar Van is overduidelijk.

In de rubriek 'vergelijk diverse uitvoeringen van een zelfde nummer' is het leuk om de uitvoeringen van zowel Ray Charles als James Brown ook te horen. Sterker nog, om er ook nog beelden bij te zien.

Klik hier voor de beelden van Ray Charles.

Klik hier voor de beelden van James Brown.

Maar om vooral niet te veel te vervallen in oude, van nostalgie vergeven beelden, is het ook goed om een sprongetje naar deze tijd te maken.

Dus jonge weblogbezoekers let op: Georgia On My Mind is niet voorbehouden aan mannen in de popmuziek die de zestig al ruim gepasseerd zijn, of ons al zijn ontvallen. Nee, ook heden ten dage is dit nummer nog steeds actueel.

Een band als Coldplay gebruikt Georgia als intro naar Viva la Vida. En wat te denken van John  Mayer? Ook hij vertolkt dit nummer met verve.

Dus nou niet meer zeuren dat (o)pa slechts nummers draait uit lang vervlogen tijden ..........!

Klik hier voor de beelden van Coldplay

Klik hier voor de beelden van John Mayer (wat een mooie muziek maakt hij)